سجده باغ

رقص سپیدارها هلهله سارها

ناوک زرین نور بر که و کهسارها

شاخ بلند چنار شاخه پر بار توت

آلو و گیلاس و سیب سرخ قبا نارها

در خمش و پیچ و تاب قامت رعنایشان

بین که چها می­کند وه که چه سان کارها

زار غزلخوان و مست قمری و گنجشک و زاغ

زاغ کند قارقار صوت خوش زارها

سبز قبای درخت دست هنرمند اوست

فصل بهار است و او جمله کند کارها

این همه از مهر مهر وز کرم روزگار

لطف خدا را ببین در نفس سارها

این همه چون می رود جمله قیام و قعود

ذکر و سلام و سجود در بر پروردگار

زین همه کمتر نهی ای تو غریبی بدان

گر کنی کاهلی بر سر تو خارها

اذان

ندای  موذن   ندا   می­کند       توگويی خدا را صدا مي­کند

 ندای  موذن کلام  خداست    که اينگونه ما را صدا مي­کند

اگر بشنود  گوش جانت ندا     ندا  را  کنون  آشنا  می­کند

  بپا  و  وضو کن  به آب زلال     تو  را از کسالت جدا می­کند

  وود  کیمیا  آب پاک  و زلال    وجودت مست را طلا می­کند           

چو­کردی وضو اهرمن هم­ کنون     از اين هيبت  تو حيا  می­کند

بپا  خیز و  قدقامتت  را  بگو          که قدقامت تو چه ها می­کند         

به  الله اکبر  تو  قامت   ببند         که  تکبیر  تو  کارها  می­کند          

زبان  را  به حمد خدا باز کن       بدانسان­که خاک وگیاه می­کند 

به درگاه یزدان رکوع و سجود    بدانگونه  که  اولیاء   می­کند  

سر خم  به  درگاه یزدان بلند    به پیش  خلایق خدا  می­کند 

سرت سبز  و  بالا غریبی اگر  به سمتی روی که صدا می کند.

افطاری

فصل بهار جان است گلهای نو شکفته                

ماه صیام باشد شیطان به بند خفته

یاران بپا که دعوت آمد که جمع گردید    

بعد از دو فصل دوری درد دل نگفته

دیریست جمع یاران از یکدگر جداییم               

اکنون بیا نشینیم دور از غم نهفته

بر بانیان دعوت صد رحمت الهی            

باشد که خیر بینند الحق که نیک گفته

اکنون عنان کشتی در دست نیک مردیست         

مردی ز جنس مردم  مردی ز خاک سفته

گویم من غریبی نوروز و ماه قرآن          

بر جمعتان مبارک جمع گل شکفته

برای دعوت افطاری دانشگاه

 شنبه ۲۰ فروردین ۱۴۰۱